Harikalar Karnavalı

Kalan yıllarımı zamansız göçmüş ruhlara verebilsem keşke.  Belki onlar hak ettiği kalitede yaşar benim aksime. 

Ah nazlı rüzgarda salınan mağrur başlı papatya,  Ben de güçlüydüm eskiden böyle mağrurdu başım Sonra tanıştım insanlarla, yaşadım uzun süre Kimseye anlatamadım, sen anla beni papatya!  Sen hiç ezildin mi, beyaz yaprakların hiç kirletildi mi?  Ben dibe vurdum, çırpındıkça da yok saydılar beni  Yalvardıkça kapattılar kulaklarını, şarkı sandılar çığlıklarımı Yine seslenirim, sen  duy beni papatya!  Oyunun adı rus ruletiymiş, oyun oyun içinde Hepsi dikkatle izliyor çünkü silah benim elimde Patlasın havai fişekler başlasın görsel şölen Herkes bana bakıyor ama sen gör beni papatya!  Senin alaycı duruşuna da öfkeliyim ben artık Sen de herkes gibi görmedin, duymadın, anlamadın.  Gitmelisin buradan, ölümüm sizden daha anlamlı olmalı Hayır, çok korkuyorum. Ne olur sen de gitme papatya! 

  Bu güzel bahar günlerinde en az baharın kendisi kadar içinizi ısıtacak bir hikaye anlatmak istiyorum sizlere.  Beyaz alev  İnsanların henüz özü keşfedemediği, korkunun yürekleri yalayıp geçtiği o geçmişin ileri zamanlarında; harikalar karnavalının şimdiki yerinde korkunç bir cinayet işlenmiş. Bir çocuğun  umutları yarını göremesin diye öldürülmüş. Miniğin gözündeki fer solup giderken bir damlası ayaklarının altındaki toprak tarafından yutulmuş. Minik belki hiç büyüyüp serpilememiş ama o umut damlası toprağı yarıp çıkmayı başarmış. Beyaz narin bir frezya baş vermiş nisanın en güzel günlerinde. Frezyaları bilir misiniz? Soğuğa, acıya, hüzüne dayanıklı çiçeklerdir.Kışın sonunda o güzel beyaz çehrelerini umuda döner inanç açarlar. İşte bu frezya çiçeklerinin birinde minik bir ışık doğmuş. Bu minik ışık huzmesi sabahları çiy damlası içer, geceleri ay ile koyu sohbetlere dalarmış. Herkes bu minik huzmeyi çok sevmiş. Adını "deithwen" koymuşlar. Deithwen gelişi...