Harikalar Karnavalı

Edgar Degas-Hazırlanan Balerin ......  Size bugün Karnavalın biricik dansçısı Nare'nin(Narenciye'nin kısaltılmış) hikayesini anlatacağım. Önce kısaca ondan bahsedeyim. Nare karnavala geldiğinde maalesef adını hatırlamıyordu. Ama Portakal adamın yanında çalıştığı için biz ona Narenciye ismini koyduk. Nare kainatın en harika dansçısı olmasına rağmen bal rengi gözleri hep hüzünle bakar. Dikkat edin çünkü onun hüznünün derinliği insanın ruhunu ele geçirebilecek cinsten. Onun hikayesini dinleyince hüznünün nedenini biraz da olsa anlayabilirsiniz. ..........  Genç kız evden çıktığında saat öğlen 2 civarıydı ama hava akşamüstü gibi karanlık ve bunaltıcıydı. Islak bir rüzgar vücudunu yalayarak estiğinde kendini kötü hissetti. Etrafa bakınırken eski çeşme dikkatini çekmişti. Oysa orda ilgi çekici hiçbir şey görünmüyordu. Bir gücün onu oraya çektiği çok belliydi. Çeşmenin yanındaki taş sütuna oturdu. Orada öylece tam 45 dakika bekledi. Sonra birdenbire silindir şapkalı bir a...

.  City is landing Bugün size gerçekleşmeyen hayallerin hikayesini anlatacağım. Her gün onlarca hayal kurarız. Bu hayallerin bir kısmı gerçekleşirken maalesef diğer kısmı zihnimizin tozlu raflarında sönmüş bir umut olarak kaybolup gider. "Hayallerim suya düştü" lafını duymuşsunuzdur. Peki hayaller gerçekten suya mı düşer? Tabi ki hayır! Gerçekleşmeyen hayallerimiz doğrudan Harikalar Karnavalı'nın kıpkırmızı çöllerine düşer. Yaramaz panlar ise çölün ortasında mücevher gibi parlayan bu hayal kırıklarını katıksız bir neşeyle toplarlar. Panların görevi hayalleri düş hırsızlarına çaldırmadan fabrikaya ulaştırmak.(inanın çok zor) Kırık dökük hayallerimizin sonraki durağı olan Düş Fabrikası karnavalın neredeyse en büyülü yeri. Yaşanmış ve yaşanacak tüm hayaller, üzüntüler ve sevinçler bu fabrikada yanyana gerçekleşeceği günü beklemekte. Bir bebeğin ilk güldüğü anı ya da bir babanın evladının mezarına attığı ilk toprağı deneyimleyebilirsiniz burada. Fabrikanın asıl ka...

    "iskelet çiçeği" herkesin aksine benim en sevdiğim çiçektir.  Sen ölüyorsun ya gözlerimin önünde... Mağrur, gururlu başın düşüyor.Gözlerinde bir nazar, susuyorsun.Sen kadere mağlupsun son nefesinde.Yok,gelmiyor elimden hiçbir şey.Sen çırpındıkça ben batıyorum.Yokum sanki, hiç var olmamışım... Karanlık iniyor gözlerime.Beklemek çok zor.Ölüm vaat ediyor saatler.Düşünemiyorum, garip bir farkındalık var üzerimde.Ağlıyorum.Sen dermansızsın yine.Anlaşmak için sözcüklere gerek yokmuş, anlaşıyoruz. Korku bu mu?Sen kasılıp titredikçe yer sallanıyor.Dengemi yitirdim, çarpa çarpa ilerliyorum ütopyamda.Şekiller karışıyor yüzüne, yok oluyorsun.Sonrası boşluk. Hangi umuda tutunsam eriyor, araf gibi. "Keşke"ler boğuyor beni, seni ölüm bekliyor. Sevileni kaybetmek ne acı. 

.   The witches flight Doğum günü.İnsanın ilk bireysel deneyimi.Ve bu yüzden bence o insanın en özel günü.Benim için ise kıskançlık kokan nefret kaynağı.Basit kutlama provakasyonlarımın sebebi.Sanırım doğum günlerine fazlaca anlam yüklüyorum.Ama o gün dahi abartılmayacaksa bir insan ne zaman abartılacak? :)Sizle iki doğum günü hatırası paylaşmak istedim.Birincisi ben daha mini minnak bir anaokulu öğrencisi olduğum zamanlardan. Anaokulunda doğum günü kutlamalarını bilirsiniz.Hediyeler,pastalar,müzikler,ilgi manyağı olmanın hazzı.Tabi benim gibi ağustos doğumlular için tam bir hüsran.Yine arkadaşlarımdan birinin doğumgünü furyasının ardından pratik zekalı bendeniz, deliye her gün bayram misali bir yalan yumurtlayıverdim.Yarın benim doğum günümmüş(!)Bu küçük yalan bir anda tüm anaokuluna yayıldı.O akşam ertesi gün olacakları zerre düşünmeden musmutlu bir uyku çektim.Ertesi sabah anaokulunda herkesin elinde renkli hediye paketlerini görünce anladım durumun ciddiyetini ...