GARABET

-

Kişinin en yakın sandıkları ya en uzak olanlarsa,
Risus mu saklanıyordu yanan harabe tapınakta, 
Peki, benim mavi ütopyam şimdi hangi dudaklarda? 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SKELETON FLOWER

-
Resim
    "iskelet çiçeği" herkesin aksine benim en sevdiğim çiçektir.  Sen ölüyorsun ya gözlerimin önünde... Mağrur, gururlu başın düşüyor.Gözlerinde bir nazar, susuyorsun.Sen kadere mağlupsun son nefesinde.Yok,gelmiyor elimden hiçbir şey.Sen çırpındıkça ben batıyorum.Yokum sanki, hiç var olmamışım... Karanlık iniyor gözlerime.Beklemek çok zor.Ölüm vaat ediyor saatler.Düşünemiyorum, garip bir farkındalık var üzerimde.Ağlıyorum.Sen dermansızsın yine.Anlaşmak için sözcüklere gerek yokmuş, anlaşıyoruz. Korku bu mu?Sen kasılıp titredikçe yer sallanıyor.Dengemi yitirdim, çarpa çarpa ilerliyorum ütopyamda.Şekiller karışıyor yüzüne, yok oluyorsun.Sonrası boşluk. Hangi umuda tutunsam eriyor, araf gibi. "Keşke"ler boğuyor beni, seni ölüm bekliyor. Sevileni kaybetmek ne acı. 
Devamı

Who's gonna save us?

-
Resim
...  Caddenin başında bekliyor bir kız. Simsiyah şemsiyesi örtebilir mi kirini? İzliyor, dinliyor makyajlı donuk ifadesi Kadınlar çirkin... erkekler çirkin... Nerdeyse dünya üstümüze kusacak Bağırıyor zihni: Bizi kim kurtaracak? Doğu Karadeniz'in en yağışlı en kapalı günü sayılabilecek bir gündü.Elimde aslında benim olmayan aptal, siyah bir şemsiye.Öfkeliyim...  Bir yerlere gitmem lazım. Bu sıkıntılı, berbat durumdan biran önce uzaklaşmalı hatta mümkünse kaçmalıyım. Makyajımın aktığını hissediyorum. Ama yağmurdan mı yoksa ağlamaya mı başladım ayırt edemiyorum. Elimle silmeye çalışıyorum ki daha korkunç bir hale getirmekten başka bir işe yaramıyor. Caddenin başına geldiğimde tuhaf bir his yerleşiyor. Bir süre koşuşturan insanları izliyorum. Hepsinin elinde birbirinden güzel rengarenk şemsiyeler. Caddeden aşağı doğru bakıldığında bir karnaval geçidini anımsatıyor. En başta hoşuma giden bu görüntü bir süre sonra rahatsızlık vermeye başlıyor. Aralarına karışmam gerek b...
Devamı