Harikalar Karnavalı

Bazen insanların gitmeleri yerine ölmelerini tercih ederdim diye düşünüyorum. Bu hastalıklı bir düşünce belki ama zaten içimizde de biraz biraz ölmüyorlar mı? .  .  .  Benim Ölülerim Yaprak misali dökülüyorsa dostların birer birer, Uzaklaşıyorsa samimiyet sahteleşiyorsa, Zemheride gelip çatıyorsa yalnızlık yüreğine,  Üzülme...  Önce nazikçe sar yaralarını.  Uzan, güneşi al avuçlarına.  Fısılda gökyüzüne iyileştiğini. Yıldızlar takılsın saçlarına, kıskansın kadife çiçeği 

Kişinin en yakın sandıkları ya en uzak olanlarsa, Risus mu saklanıyordu yanan harabe tapınakta,  Peki, benim mavi ütopyam şimdi hangi dudaklarda? 

Alaturka Bulandırıyor midemi ayaküstü dostluklar.  Dev jüri koltuğunda minik minik insanlar.  Yapılan eleştirinin nazarımda değeri, Alafranga laflar ki üşüşmüş sinekleri!. 

Lakin tutunduğum dallar dikenli tellermiş.  Efsunlamışlar beni...  Ne kurtulabiliyorum ne ölebiliyorum.  Zaman azapla kardeş olmuş. 

Yıkık bir kentmişim meğer ben, yosun kaplı duvarları umutsuzluk kokan. Yetim çocuklar koşuştururmuş ara sokaklarımda. Gündüz zehir içer gece kan kusarlarmış. Gece yarısı gölgeler basarmış şehrimi, melankoli aşılayan ölüm rengi gölgeler. Ve ben bu harabeyi sevmişim. Öyle de çok sevmişim ki?! Pembe yaldızlı bir kılıf dikmişim, kan kokan çiçeklerle süslemişim dört bir yanını. Sırf 'mış' gibi görünsün diye. İyiymiş, güzelmiş, normalmiş gibi. Oysa tek inanan benmişim bu yalana. İnsanlar görmüşler karanlığımı. Canavarlar denizinden çıkartmışlar şehrimin kayıp anahtarını. Arsızca girmişler en mahrem caddelerime. Gitmeyeceklermiş gibi boyamışlar kül rengi duvarlarımı saadetin en koyu rengine. Balonlu ciklet dağıtmışlar yetimlerime, "mutluluk" vaad etmişler. Sonra ne mi oldu? Çekip gittiler. Giderken de getirdiklerinden fazlasını götürdüler. İhanetle tutuşturup ateşe verdiler şehrimi. Rüzgarımı dahi kanattılar, ölüm yağdı gökyüzünden. Masumiyet astı kendini o gece....

Kötü insanlara da şiir yazılır.  .  .  .  Yine geliyor ; soğuk, kasvetli gözleri bataklık yeşili. Her derin nefeste bin zehir kusuyor. O dipsiz kuyudan kopan her söz,  Biraz biraz gökkuşağını karalıyor!.. 

Tekrar deniyorum bir şeyleri. Daha çok yazıp çiziyorum mesela ve umursamıyorum da artık. Ben böyleyim çünkü, kabullenen böyle kabullensin. Burayı daha çok kullanmaya karar verdim. Ufak ufak yazdıklarımı da ekleyeceğim. Pek ehemmiyetli, göz dolduran şeyler değiller. Ama olsun sonuçta kime neyi kanıtlıyorum ki?! .  .  . 25. SAAT Şimdi, umut taşıyan mavi kelebek 25. saatini yaşıyor.  Dinle, kalbi kırık bir şair İmkansızın şarkısını yazıyor. 💙