Harikalar Karnavalı

Bugün size anlatacağım hikaye karnaval kızının hikayesi olacak ve dolaylı olarak da kuklacının. Kuklacı, size en başta bahsettiğim fırfırlı elbiseler giyen "fiskos masası" dediğimiz eleman. Ben ve patron bu ikisini aynı yerde bulduk.Onları bulduğumuzda Kuklacı korkunç eserini tamamlamak üzereydi. Neyse ki patron duruma el attı ve ikisini de karnavala katılmaya ikna etti. Çoğumuz Kuklacı hakkında pek iyi şeyler düşünmeyiz. Her zaman sakin ve gizemlidir. Günün büyük kısmını karnavalın dışında geçirir. Ormandaki tüm gizli patikaları, geçitleri, mağaralar bilir. Bendeniz birkaç kez onu takip etmeye çalıştım fakat izini kaybettim hep. Kendi bir şeyler anlatana dek bir sır olarak kalmaya devam edecek. Karnaval kızının hikayesini ise gelin onun ağzından dinleyelim. Gözümü açtığımda ormanlık bir alandaydım.Ama ters olan bir şeyler vardı. Ne bir hayvan sesi duyuluyordu ne de rüzgarın uğultusu. Hiçbir ses hiçbir kıpırtı yoktu.Sanki bir tablonun içinde sıkışmış gibi. Ayağa k...

    Schenck-Izdırap Akıl sağlığımı nasıl mı koruyorum?  -Korumuyorum. 

 Türkiye Cumhuriyeti'nin ilk kadın tıp doktoru - Safiye Ali Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günüymüş. Tam da öncesinde 2 kadın cinayeti haberi almışken. Ben de bir kadın olduğuma göre bu konu hakkında birkaç kelam etmeyi kendimde hak görüyorum. Öncelikle benim için paylaşması bir hayli zor olan bir şeyden bahsetmek istiyorum: 'TACİZ'.Bunu uzun bir süre kimseye söyleyemedim çünkü insanların bana "taciz mağduru" gözüyle bakmalarından korktum.Yanlış anlaşılmaktan çekindim.Ne acı değil mi? Oysa hemen hemen her kadın bu korkunç olayı maalesef ki yaşıyor ve maalesef ki susuyor. O günü hayal meyal hatırlıyorum. Ama hatırladığım en net şey yaşadığım duygular. Nasıl tarif edebilirim bilmiyorum ama deneyeceğim. Korku, öfke, nefret ama en çok kendinden iğrenme hissi. Çok saçma değil mi? Ben niye kendimden iğreneyim? Çünkü hiç bir şey yapamadım. Dondum kaldım sanki. Daha güçlü olmayı isterdim. Hani tecavüz davalarında mahkemeler  kadın çığlık atmamış, direnmemiş diye ...

Bazen insanların gitmeleri yerine ölmelerini tercih ederdim diye düşünüyorum. Bu hastalıklı bir düşünce belki ama zaten içimizde de biraz biraz ölmüyorlar mı? .  .  .  Benim Ölülerim Yaprak misali dökülüyorsa dostların birer birer, Uzaklaşıyorsa samimiyet sahteleşiyorsa, Zemheride gelip çatıyorsa yalnızlık yüreğine,  Üzülme...  Önce nazikçe sar yaralarını.  Uzan, güneşi al avuçlarına.  Fısılda gökyüzüne iyileştiğini. Yıldızlar takılsın saçlarına, kıskansın kadife çiçeği 

Kişinin en yakın sandıkları ya en uzak olanlarsa, Risus mu saklanıyordu yanan harabe tapınakta,  Peki, benim mavi ütopyam şimdi hangi dudaklarda? 

Alaturka Bulandırıyor midemi ayaküstü dostluklar.  Dev jüri koltuğunda minik minik insanlar.  Yapılan eleştirinin nazarımda değeri, Alafranga laflar ki üşüşmüş sinekleri!. 

Lakin tutunduğum dallar dikenli tellermiş.  Efsunlamışlar beni...  Ne kurtulabiliyorum ne ölebiliyorum.  Zaman azapla kardeş olmuş.