HER ŞEYE HOŞGELMEK

 

Aklımda ilk yazı için çok daha farklı fikirler vardı.Çok daha eğlenceli.Sonuçta bu bir karnaval.Ne yazık ki hayatta her şey planladığımız gibi gitmiyor.Öyle olsa ne esprisi kalırdı ki zaten!?Kendimden bahsetmek istedim bugün.Çocuk parklarındaki kırık salıncakları bilirsiniz.Hani ancak zaruri durumlarda buruk bir hevesle tercih edilenler.Onlarla özdeşleştiriverdim kendimi, hep biraz mahzun, çokça inişli çıkışlı...

İnsan gökyüzüne bakarken klostrofobiye kapılabilir mi?Oluyor işte.Bu koskoca dünya küçülüp küçülüp kutu kadar kalıyor.O küçücük kutunun içinde de çırpınan Bi adet bendeniz.Nefes alıyorum lakin yetmiyor.Tüm gökyüzünü solusam, geride karanlıktan başka hiçbir şey kalmayana kadar; sığdırsam içime umudun en güzel tonunu, kimselere zerre bırakmasam. Yaşayıp yaşamadığını kontrol etmek için acıyı deneyimlemek ne acı.Bile isteye incinmek.Buraları fazla deşmeyeceğim, kanar çünkü biliyorum.

Bir hafta önce önünden her gün küfrederek geçtiğim kahvehaneyi yıktılar. Biliyor musunuz fark etmedim bile?Oysa yıkılacağı gün zil takıp oynarım sanırdım.Demek ki dedim o kadar da nefret etmiyorum.Sonra sevdiğim birini kaybettim ama ağlayamadım.Demek ki o kadar da korkunç değildi.Ve fark ettim, hayatı gölgesinden takip edip anlamaya çalışıyorum.Elbet geçecek tabi.Düzeleceğim.

Dipsiz bir kuyuda hızla düşüyorum.Acınası tek derdim ise süzülen rüzgarın kaval kemiklerimden çıkarttığı eşsiz melodilerle mest olmak.Her şeye hoşgelmek üzereyim.